MEHDI FARHANGIAN

همیشه سعی کرده بودم از آن اخلاق منحط خاورمیانه‌ای که مظلومیت را تقدیس می‌کند فاصله بگیرم؛ از این‌که خودم را در نقش قربانی ببینم یا بازی‌اش را دربیاورم. برایم چیزی نبود جز شکل دیگری از اخلاق بردگی؛ نوعی تسلیمِ آراسته‌شده. با این‌همه، بارها مغلوبش شده بودم. این اواخر حتی انگار دیگر مقاومتی هم نمی‌کردم؛ تسلیم شده بودم و بی‌سروصدا در همان نقش فرو رفته بودم چند ماهی می‌شد که زندگی‌ام به رفت‌وآمد میان خانه و محل کار خلاصه شده بود. صبح‌ها سر کار می‌رفتم و عصرها، خسته و بی‌حوصله، برم

کوپر سگ ولگردی بود که روی سنگفرش داغ پیاده‌رو لم داده بود. جثه‌اش کوچک بود؛ موهای تنش سفید و قهوه‌ای، چرک‌مرده و ژولیده. پاهای لاغرش را کش داده و به پهلو افتاده بود، طوری که انگار دیگر رمقی برای جمع‌کردن خودش نداشت. تمام روز را در کوچه‌ها و خیابان‌ها پرسه زده بود، سر سطل‌های زباله ایستاده بود، بوی غذا را دنبال کرده بود، اما چیزی نصیبش نشده بود. گرسنگی آرام‌آرام از درد به بی‌حسی رسیده بود. دیگر امیدی به پیدا کردن غذا نداشت. با خودشفکر کرده بود بهتر است بخوابد؛ شاید فردا صبح، ب

تهران دو وجه متفاوت دارد. روزهایی دارد که هر لحظه‌اش آبستن واقعه و معجزه است، و روزهایی که کسالت‌بار است؛ انگار هر لحظه به اندازه یک ساعت طول می‌کشد. از بی حوصلگی به قوطی خالی لگد می‌زنی و در همان چند ثانیه چند خاطره را مرور می‌کنی، نگاهت هنوز دنبال قوطی است و قوطی همچنان در حال چرخیدن. انگار که ساعت ها میچرخد. این وجه رازآلود تهران است؛ شهری که نمی‌دانی فردا صبح، وقتی از خواب بیدار می‌شوی، با چه نوع روزی روبه‌رو خواهی شد. *****************************************************